Ton Scholte

Ton is een laatbloeier in de muziek. Jaren geleden kwam zijn voorkeur voor de tenorsax naar voren, toen hij dit instrument hoorde op de radio of een plaat (ter informatie: de voorganger van de CD, waarbij op 2 kanten groeven waren aangebracht. Als je dan een scherp voorwerp, bijv. een naald door die groeven haalde, kwam er geluid (muziek) uit)

Nu kun je blijven luisteren, maar je kunt er ook wat mee gaan doen. Daarom de stoute schoenen aangetrokken, een sax aangeschaft, en aangemeld bij de muziekschool Gerard Boedijn. Dit is nu zo’n beetje 16 jaar geleden. Daar kreeg hij les van Pieter Chattillon. Ook doorliep hij diverse workshops, en speelde bij ‘gelegenheids’ Big Bands. Vervolgens speelde hij enkele jaren bij een salsa band in Hoorn, waar hij Johan leerde kennen. Deze band is er mee gestopt en ja, dan staat zo’n instrument in de kast en gebeurt er niks meer.

Zijn blijdschap was dan ook groot toen er bij de Notenkrakers een plaats vrij was voor een tenorsaxofonist. Hij paste zich snel aan, veranderde zelfs zijn drinkgewoontes (Ton drinkt sinds enige tijd ‘gewoon’ bier in plaats van de wat sterkere drankjes) en is nu dus een ‘echte’ geworden. En aan zijn enthousiasme te horen zal dat wel zo blijven.

Ton is ongewild een oudere jongere en gaat bijna dagelijks op de motor naar zijn werk in Amsterdam, dit om de file’s te omzeilen (of beter gezegd, dwars door de file’s heen te scheuren)

Hij doet iets met muntjes wassen bij een bank, hebben we vernomen. Maar, zo verzekerde hij ons, het heeft niets met witwassen te maken.